اسماعیل مولودی                  

esmail-m@hotmail.com                                                  

30 فروردین 1388 برابر با 19 ماه آوریل 2009

اول ماه می امسال در شرایطی خاص برگزار میشود. امروز در شرایطی کاملا متفاوت به استقبال اول می میرویم. دنیای سرمایه داری در بخران مالی و تولیدی عمیقی فرو رفته است. هر روزه بر خیل بیکاران اضافه میشود و هر روزه سرمایه داران با تهدیدیاتی بیشتر برای حمله به سطح معیشت مردم به بازار میآیند. بحران کنونی از قاعده و هویت سرمایه داری مجزا نیست اما بنا به خصوصیت سرمایه هر دوره به نوعی این دمل چرک کرده سرمایه داری سر باز میکند و دنیا را با تعفن کثیف خود به کام ورشکستگی  و نابودی میکشاند. امکانات رفاهی که محصول مبارزات چند دهه کارگران و مردم آزادیخواه است. دولت رفاه که حاصل مبارزات مردم بود به دولت تاراج امکانات اجتماعی از مردم تبدیل شده اند. سازمانها و تشکلهای سرمایه داری و حتی احزاب متهم هستند که از ثروت جامعه مبالغ هنگفتی را بعنوان پاداش برای خود بر داشته اند. پاداش هایی که روسای بالای بانکها و موسسات دولتی برای همدیگر تصویب کرده اند و حال وقتی گند کار بالا آمده دارند همدیگر را افشا میکنند. (وقتی گاری به سر بالایی میرسد ، اسبها همدیگر را گاز میگیرند)

در حاشیه تظاهراتهای چند صدهزار نفری کارگران و مردم زحمتکش علیه تجمع گروه 20 در آلمان وبریتانیا

اسماعیل مولودی                                                                   29 مارس 2009

آرزوی اساسی هر انسانی در زندگی راحتی و آسایش است. یعنی تمام تلاشی که بشر در طول تاریخ زندگی خود داشته ودارد ایجاد فضایی انسانی و امنیت اقتصادی و اجتماعی است. تاریخ بشر پر از دعوا برای این خواست بر حق و انسانی  بوده  و تا جامعه به طبقات تقسیم شده این فضا بر جای خواهد ماند. حاکمیت در هر دوره ای  با ایجاد سیستم و قوانین غیر انسانی تلاش مینماید جامعه را به نفع خود سازماندهد و در این سازماندهی تلاش مینماید که واقعیت زندگی را از انسانها بگیرد و فضایی غیر انسانی را بنام واقعیت موجود به آنها حقنه کند و تا کنون کرده اند. طبقه داربعنوان صاحب جامعه سرمایه داری برای اداره و پیشبرد خواست خود انواع و اقسام ارگانها و تشکلها را سازمان میدهد و داده است. گروه 20 یکی از آن تشکلهایی است که حافظ منافع سرمایه و تلاشی برای نجات سرمایه از بحرانها و چاره برای در آمدن از تند پیچهاست. در دل بحران کنونی سرمایه داری تجمع سران کشورهای گروه 20 معنی خاص خودرا دارد، یعنی اوضاعشان وخیم است. اما کارگران و مردم ستمدیده هیچ نفعی در این تجمعها ندارند، و لازم است برعکس علیه آن مبارزه کنند.